ग्रामगीता – अध्याय पहिला २१

सुर्य जैसा नभी उगवला ।
अंधकाराचा नाश झाला ।
तैसा तूं हृदयीं प्रकटला ।
जीव झाला विश्वव्यापी ॥२१॥

– संत तुकडोजी महाराज

Continue reading “ग्रामगीता – अध्याय पहिला २१”

ग्रामगीता – अध्याय पहिला २०

यासीच पाहिजे सूर्यकिरण ।
अनेक मार्ग दिसती दूरून ।
अनुभवया आपुलें चिंतन ।
ध्येय – प्राप्तिरूपाने ॥२०॥

– संत तुकडोजी महाराज

Continue reading “ग्रामगीता – अध्याय पहिला २०”

ग्रामगीता – अध्याय पहिला १९

तूंची खरा निश्चयी अविनाशी ।
कधीकाळांही न ढळशी ।
सर्व गुणज्ञान तुझेपाशी ।
हवे ते ते लाभती ॥१९॥

– संत तुकडोजी महाराज

Continue reading “ग्रामगीता – अध्याय पहिला १९”

ग्रामगीता – अध्याय पहिला १८

तारकेवरि दृष्टि धरली ।
तीचि स्वयें क्षणांत उडाली ।
तैसी गति होईल आमुची भली ।
विशाल मार्गी ॥१८॥

– संत तुकडोजी महाराज

Continue reading “ग्रामगीता – अध्याय पहिला १८”

ग्रामगीता – अध्याय पहिला १७

उजेडाकरितां काजवे धरावे ।
भुललिया मार्गी परतों जावें ।
तेथे स्वसंवेद्य कैसे व्हावें ।
निर्भयपणे ? ॥१७॥

– संत तुकडोजी महाराज

Continue reading “ग्रामगीता – अध्याय पहिला १७”

ग्रामगीता – अध्याय पहिला १६

दुजा कोणा शरण जावें ।
तरी सर्वांगीण शक्ति केंवि पावें ?
एकेकाचे चरण धरावे ।
तरी वेळ जीवा फावेना ॥१६॥

– संत तुकडोजी महाराज

Continue reading “ग्रामगीता – अध्याय पहिला १६”

ग्रामगीता – अध्याय पहिला १५

हें जेव्हां अनुभवा आलें ।
तेव्हाच ’ अल्पज्ञ आम्ही ’ कळलें ।
म्हणोनि तुझ्या नामी वेधलें ।
चित्त सर्वतोपरी ॥१५॥

– संत तुकडोजी महाराज

Continue reading “ग्रामगीता – अध्याय पहिला १५”

ग्रामगीता – अध्याय पहिला १४

कष्टासाठी कोणी मरो ।
प्रतिष्ठेसाठी आम्हीच उरों ।
लोभासाठी कुणाहि स्मरों ।
होतें ऐसें ॥१४॥

– संत तुकडोजी महाराज

Continue reading “ग्रामगीता – अध्याय पहिला १४”

ग्रामगीता – अध्याय पहिला १३

दुसर्‍याची उणीव पाहतां हसणें ।
दुसर्‍याची आपत्ति पाहून पळणें ।
दुसर्‍याचें वैभव देखोनि जळणें ।
होतें ऐसें ॥१३॥

– संत तुकडोजी महाराज

Continue reading “ग्रामगीता – अध्याय पहिला १३”

ग्रामगीता – अध्याय पहिला १२

परि आम्ही वंचित दर्शनासि ।
परसुखें आनंद कुठला आम्हांसि?
आपुल्या स्वार्थे अल्पसंतोषी ।
मानतो स्वर्ग ॥१२॥
– संत तुकडोजी महाराज

Continue reading “ग्रामगीता – अध्याय पहिला १२”