शी इज द मेनचा हडीप्पा

परवा ‘दिल बोले हडीप्पा’ बघितला. खर सांगायचं झाल तर गाणी सोडून काही खास आवडल नाही. पण एक गोष्ट नक्की काही महिन्यांपूर्वी मी ‘शी इज द मेन’ ह्या इंग्लिश चित्रपटाची कथा चोरली आहे हे नक्की. दोन्ही चित्रपटात मूळ कथा सारखीच. आता तिकडे फुटबॉल प्रसिद्ध म्हणून त्यात फुटबॉलचा सामना दाखवला आहे. आणि यात आपल्या इकडे क्रिकेट प्रसिद्ध म्हणून क्रिकेटचा सामना. शी इज द मेन मध्ये नटी जशी मुलाचा वेश धारण करून फुटबॉल सामना खेळते तसंच इथ राणी मुखर्जी एका सरदाराचा वेश धारण करून क्रिकेटचा सामना खेळते. दोन्हीही ठिकाणी नटीच सामना विजयी करून देते. Continue reading “शी इज द मेनचा हडीप्पा”

इलेक्शन कार्ड

यावेळचा दसरा मी गावी साजरा केला. काल नगरमध्ये राज ठाकरेंची सभा झाली. परवाच वडिलांनी मला माझे निवडणुकीचे आलेले ओळखपत्र दिले. ते बघून असे वाटले की, फोटो कॉपी करून दिले असावे. लेमिनेशन तर एकदम फालतू. थोड ओढलं कि, निघून येईल. बर त्यातलं छायाचित्र ब्लाक अन्ड व्हाईट. मी तर रंगीत छायाचित्र जोडलं होत त्या फॉर्मला. माझ नाव, वडिलांचं नाव ठीक. पत्ता देखील बरोबर. पण जन्म वर्ष चुकीचे. बर वडिलांचे ओळखपत्र तर काही विचारूच नका. नावात गोंधळ. आडनाव ‘आठल्ये’ च्या एवजी ‘आढळले’. बाकी पत्ता ठीक होता. आईच जुनंच कार्ड असल्याने ते ठीक होत. वडिलांनी थोड्या चुका दुरुस्त करण्यासाठी दिलं होत. ते अधिक चुका होऊन आल होत. Continue reading “इलेक्शन कार्ड”

लग्न का करावे?

काल शनिवार असून देखील कंपनीत कामाला बोलाविले होते. तसं दुपारी एकच्या सुमारास बोलाविल्याने माझी काही हरकत नव्हती. मी कंपनीत येण्याआधीच आमच्या कंपनीचा क्लायंट कंपनीत हजर होता. बर काम करत असताना ‘ती’ च्या लहान बहिणीचा फोन. आता मी त्या क्लायंट बरोबर असल्याने मी काही फोन घेतला नाही. दहा मिनिटात तीच्या लहान बहिणीचे दोन एसएमएस. एसएमएस मध्ये लिहिलं होत ‘खूप अर्जंट आहे मला फोन कर’. काही तरी खूपच महत्वाच काम आहे बहुतेक म्हणून मी तीच्या लहान बहिणीला फोन केला. तर ती म्हणाली की मला नवीन नोकरी लागली आहे. आणि मला संगणकाच्या प्रक्टिससाठी तुझा संगणक हवा आहे. तिला मी म्हणालो की मला आज गावी जायचं आहे. कंपनीतून मी डायरेक्ट निघेन. आणि मंगळवारी येईल. ती म्हणाली पण मला खूप आवश्यक आहे. तू काही तरी मार्ग काढ ना. तीला म्हटलं ठीक आहे. मी संध्याकाळी तुला संगणक देतो. बर म्हणून तिने फोन ठेवला. Continue reading “लग्न का करावे?”

टीसी

आज सकाळी लोकल चुकली. येताना लोकल वेळेवर आली. पण नेहमीप्रमाणे उशिरा निघाली. पुणे स्टेशन वरून निघायची वेळ सातची आणि निघाली सव्वा सातला. मी नेहमी येताना शेवटून दुसऱ्या डब्याच्या पहिल्या गेटवर असतो. महिन्याच्या अखेरच्या काही दिवस टीसी (तिकीट चेकर) आमच्या डब्यात तिकीट चेक करायला नक्की येतो. आता नक्की यासाठी म्हणतो कारण मी त्या डब्यात रोज असल्याने मला पक्क माहित झाल आहे. आणि कोण कोण टीसी आहे हे देखील माहित झाल आहे. त्यातील एक पंजाबी टीसी आहे. तो नेहमी डब्यात येत असतो. गोल चेहरा आणि चेहऱ्याप्रमाणेच शरीरयष्टी, पण धष्टपुष्ट.काळा रंगाचा कोट, भरदार दाढी- मिश्या आणि डोक्यावर पगडी. खर तर त्याच वर्णन करावा असाच आहे तो. एक वर्षापासून त्याला मी बघतो आहे. अनेक वेळा माझा लोकलचा पास चेक केला आहे. पण कधी बोलण वगैरे झाल नाही. Continue reading “टीसी”

बोलावे तसे चालावे

मध्यंतरी टाइम्स नाऊवरची राज ठाकरेंची मुलाखत बघितली. ते म्हणतात ना ‘बोलवे तसे चालावे त्याची वंदावी पाऊले’. तस आहे अगदी. देशभरात सिगारेटवर बंदी आहे. पण अजून देखील अनेक ठिकाणी ‘धुम्रपान बंदी’ असे फलक लावलेले आहेत. कारण सरकारच्या बंदीवर कोणाचा विश्वास नाही. शरद पवार खूप काही बोलतात. पण ते जे बोलतात ते किती पाळतात? विदेशीचा मुद्धा घेऊन पक्ष स्थापन केला. आणि आता त्याच कॉंग्रेस सरकारच्या सरकारेत मंत्री आहेत. लोकसभा निवडणुकीच्या वेळी मुंबई मध्ये पंतप्रधान आले होते. ७६५ कोटींची घोषणा वगैरे झाली. अजून पर्यंत एक रुपया देखील आला नाही दिल्लीतून. Continue reading “बोलावे तसे चालावे”

नवीनपणा काहीच नाही

मागील काही दिवसांपासून नवीन काही घडतच नाही आहे. तीच सकाळ, तीच लोकल, तीच कंपनी, तेच काम. सगळ्या गोष्टीत तोच तोचपणा आलेला आहे. काही नवीन घडतच नाही आहे. दिवसाचा एक असा ठरलेला दिनक्रम (साचा) बनून गेला आहे. लोकल – कंपनी – घर. बस हेच सगळ. वर्तमानपत्रात त्याच त्याच बातम्या. कंपनीत येताना आणि घरी जाताना नेहमी मी काही तरी नवीन घडल अशी अपेक्षा करतो. पण काही नवीन घडत नाही. सकाळी उठून आवरा, लोकल पकडा, कंपनीत जाऊन तेच काम करा. घरी येऊन तेच. वर्तमानपत्रात काही नवीन बातम्या नाही. टीव्हीचे कार्यक्रम तेच. वर्डप्रेसवर पण त्याच पद्धतीच्या नोंदी. बर ज्यांच्या बोलण्याने पान देखील हलत नाही. अशी लोक देशपातळीच्या विषयावर आपली मत मांडतात. राष्ट्रीय नेते मूर्ख म्हणतात.

Continue reading “नवीनपणा काहीच नाही”

रेशनकार्ड

रेशनकार्डसाठी आज सकाळी मी निगडीतील रेशनकार्ड ऑफिसमध्ये गेलो होतो. तसं म्हणायला गेल तर मी मे महिन्यापासून चकरा मारतो आहे. आधी महानगरपालिकेत. आणि आता निगडीतील रेशनकार्ड ऑफिसमध्ये. सगळा गोंधळ ऑफिसमध्ये चालू होता. कोणाला कशाचा काही मेळ नाही. एकच कर्मचारी काम करीत होती. बाकीच्या टेबलावरचे निवडणुकीसाठी बाहेर गेलेले. आणखीन एक बाई होती. पण ती मी ‘इलेक्शन ड्युटीवर’ आहे अस सांगून प्रत्येकाला टाळत होती. बर जी काम करत होती. ती काम करण्यापेक्षा अधिक चीड चीड करत होती. मी तिला माझ्याकडील पावती दाखवली आणि विचारलं की ‘इथ कोणाला विचारायचं नवीन रेशनकार्ड बद्दल?’ ती न नुसताच पाच एक मिनिट ती पावती पाहत राहिली. काही उत्तर न देता परत ती पावती परत दिले. Continue reading “रेशनकार्ड”

पुण्याची लोकल म्हणजे कचरा गाडी

मागचा अख्खा आठवडा सात वाजता पुणे स्टेशनवरून सुटणारी पुणे लोणावळा लोकल साडेसातच्या आत पुणे स्टेशनवरून सुटली नाही. रोज लोक लेखी तक्रार करून देखील, लोकल काही वेळेवर येत नव्हती. शुक्रवारी रात्री तर कहरच. रेल्वेचे कर्मचारी तक्रार देखील लिहून घ्यायला तयार नव्हते. शेवटी सगळे प्रवासी लोक त्यात मी देखील पुणेस्टेशन प्रबंधकाच्या केबिन मध्ये गेलो. सगळे फार चिडलेले होते. आम्हाला बघताच प्रबंधक साहेबांनी फोनाफोनी चालू केली. लोकल कुठे आहे? का अजून स्टेशन मध्ये अजून का नाही आलेली?. त्यांना तक्रार लिहून घेतली नाही कळताच त्या स्टेशन प्रबंधकाने त्या रेल्वे कर्मचाऱ्याला झापलं. खर तर मला त्याच्या झापून देखील समाधान होत नव्हत. मला वाटल होत की स्टेशनप्रबंधक ‘ अटल बिहारी’ असेल. पण तो मराठी होता. Continue reading “पुण्याची लोकल म्हणजे कचरा गाडी”

काय करायचं या परप्रांतीयाचं?

दुधात भेसळ करणाऱ्या दोन आंध्र प्रदेशातील दोन तरुणांना काल पिंपरीत पोलिसांनी अटक केली. एक आहे बक्तुल रामचंद्र गिरी आणि दुसरा उमेश कृष्णा दांडे नामपल्ली. दोघेही खराळवाडी मधील साईकुंज इमारतीच्या बाजूला असलेल्या झोपडपट्टीत राहणारे. रोज सकाळी साडेचार वाजता एका डेअरी मधून दीडशे लिटर दुध खरेदी करून अजमेर मधील एका ग्राहकाला काही पिशव्या त्याच किमतीत विकत असत. काही पिशव्या एका बाजूने फोडून त्यामधून दुध काढून, तेवढेच पाणी पिशव्यात भरून त्या सील करत असत. पन्नास लिटर दुध मागे दहा लिटर अतिरिक्त दुध हे निर्माण करत असत. चिखली आणि मोरेवस्ती येथील हॉटेल, चहाच्या टपऱ्या या ठिकाणी ते विकत असत. रोजचे निदान ३००-५०० रुपये सुटत असत. Continue reading “काय करायचं या परप्रांतीयाचं?”

टीव्ही आणि मी

दोन वर्षांपूर्वी मी मुंबईच्या एका आयटी कंपनीत रुजू झालो होतो. त्यावेळी मी माझ्या गिरगावमध्ये मावशीकडे राहायला होतो. तसा गिरगावात मी एकच महिना होतो. पण याच काळात माझ टीव्ही विषयीचे मत बनायला सुरवात झाली. कंपनीची अशी काही ठराविक वेळ नव्हती. कधीही या आणि आठ तास काम करून घरी जा. माझी कंपनी डीएन रोडवर होती. मला माझ्या मावशीचे घर ते कंपनी हे अंतर बेस्टने दहा मिनिटे आणि चालत २० मिनिटे. मी सकाळी दहाच्या सुमारास कंपनीत जायचो आणि ६:३० पर्यंत घरी यायचो. घरी आल्यावर फ्रेश होता होता सात वाजून जायचे. काय गप्पा होतील ते याच वेळेत. सात वाजले रे वाजले सगळे पहिल्या खोलीत टीव्ही समोर. मी त्यांच्याकडे पाहुणा म्हणून मी कधी काही बोलत नसायचो. त्यांचे ठरलेले कार्यक्रम सात ते दहा या वेळेत असायचे. Continue reading “टीव्ही आणि मी”