निराशाच

सगळ् अस घडतं आहे ना. बरोबर असून चूक. मी जी गोष्ट आजकाल करतो. म्हणजे योग्य करून देखील चुकते. म्हणजे का चुकते हेच समजत नाही आहे. खुपंच बेकार वाटत आहे. सगळीकडे निराशाच! आता वेळ जवळ जवळ संपल्यात जमा आहे. मोजून एक महिना. मागील एका महिन्यात सहा ठिकाणी इंटरव्यू दिले. तीन इंटरव्ह्यू मध्ये सपेशल तोंडावर पडलो. बाकी तीन इंटरव्ह्यू उत्तम गेले. पण काय फायदा. त्यातील एका कंपनीचा पुन्हा कॉल नाही. दुसऱ्या कंपनीचे अजून ऑफर लेटर आलेले नाही. आणि तिसऱ्या कंपनीने उदया अजून एक राउंडसाठी बोलावलं आहे. माझा हा प्रोजेक्ट ह्या माहिन्यात संपेल. निदान मला नवीन जॉबसाठी किमान एक महिना आधी नोटीस द्यावी लागेल. म्हणजे आज उदया मध्येच खेळ करवा लागेल. Continue reading “निराशाच”

मम्याव

काल मित्राशी बोलत होतो. मला म्हणाला माझ्या मुलीचे मी ‘इंग्लिश’ मिडीयममध्ये शिक्षण करील. ती अजून दहा दिवसाची सुद्धा नाही. तो खुश होता. ‘बाप’ माणसाचा आनंद. संध्याकाळी घरी आलो तर, बाजूची चिमुरडी तिच्या आईला आई न म्हणता ‘मम्याव’ म्हणून हाक मारीत होती. ऐकून हसू आले. परवापर्यंत ती आई म्हणून हाक मारायची. बहुतेक ही तो तिच्या ‘मम्मी’ची इच्छा! मी जिथे रहातो तिथे ही चिल्लर कंपनी खूप आहे. सगळेच ‘देड फुटे’. मजा येते. नुसतीच दंगामस्ती चालू असते. खेळ काहीही! मध्यंतरी पावसानंतर पाण्यात उड्या मारत बसलेली. त्याचे बोबडे बोल! हसू येते. Continue reading “मम्याव”

कोडे

काय बोलू यार! ती खूपच छान आहे. पण तिचे इमेल म्हणजे एक ‘कोडे’च असते. प्रत्येक वेळी मी गोंधळून जातो. म्हणजे सगळ्याच इमेल नाही. आजकाल आमच्या दोघांचे रोज एक इमेल पाठवणे चालू असते. खूप छान वाटते, ज्यावेळी तिचा इमेल येतो. आणि त्याहून आनंद होतो, ज्यावेळी ‘टू’ फक्त मीच असतो. आज एक मस्त कोडे पाठवलेल तिने! पहा जमत आहे का? मी सोडवलेल, सोप आहे. तुमची आय क़्यु चेक करा..

Continue reading “कोडे”

एच आर

जसा दहशतवाद्यांना कोणताच धर्म नसतो. तसा क्रेडिटकार्ड वाले, पॉलिसीवाले, लोन वाले आणि हे एच आर वाल्यांनाही काही धर्म नसतो. मागे लागले की पिच्छा सोडतच नाही. जवळपास सगळ्याचं कंपन्यांत एच आर ‘मुली’च का असतात? हा प्रश्न कायम मला पडतो. आजकाल नवीन कंपनी शोधतो आहे, त्यामुळे दिवसातून किमान दोन चार फोन येतात. कामाचा एकही नसतो. कधी क्रेडीटकार्ड घ्या, तर कधी पॉलिसी आणि नाहीतर तर एच आर. सगळ्याचं पोरी. बापरे काय बोलतो आहे मी! ते सुद्धा आज. महात्मा फुले आज स्मृती दिन आहे. Continue reading “एच आर”

कृष्णलीला

सुदामा पुण्यात एका मोठ्या कंपनीत नोकरीला लागतो. नवीन कंपनीत कोणीच मित्र नसल्याने तो एकटा रहात असतो. कंपनी आणि घर हाच काय तो दिनक्रम. दोन-अडीच महिन्याने त्याची ओळख एका ‘कृष्ण’ सोबत होते. हळू हळू मैत्री वाढते. तसा कृष्णही भारीच असतो. दुसऱ्याच महिन्यापासून ‘लीला’ दाखवायला सुरवात करतो. एके दिवशी सुदामा काम करीत असतांना त्याच्या डेस्कवर येतो. सुदामा आनंदाने त्याच्याशी गप्पा मारायला सुरवात करतो. खर तर कृष्णाला सुदामाच्या मानाने दीडपट पगार. पण तरीही ‘मदत’ मागतो. सुदामाने कारण विचारल्यावर, ‘मला तुझ्या बँकमधील अकौंट असलेल्या माझ्या बाबा वासुदेवांना गावी पैसे हवे आहेत. माझ्या बँकेने पाठवले तर, वेळ लागेल. तू पाठव. मी हवं तर दुपारीच पैसे वापस करील’ अस कृष्ण सुदामला सांगतो. सुदामा कृष्णाच्या या अडचणीत त्याची मदत करायचे मान्य करतो. आणि ताबडतोप पैसे वासुदेवाच्या अकौंटमध्ये टाकतो. Continue reading “कृष्णलीला”

कसं विसरायचे?

आता हे रोजचेच रडगाणे आहे. ते हल्ला करतात. शे दोनशे मारतात. आम्ही नुसते पाहतो. फार फार तर चीडचीड करतो. आणि सरकार ‘शांतता’ पाळण्याचे आवाहन करते. हे सगळे मिडियावाले, राजकारणी त्या हल्ल्यांना ‘भ्याड’ म्हणते. त्यांची दहा सडक छाप, चौथी नापास पोर येतात. आमच्या इथे अंधाधुंदी गोळीबार करतात. आमची लोक मारली जातात. त्यांचे दोन लोक सीएसटीमध्ये नाचत गोळीबार करतात. त्यांच्याकडे ‘ए के फोर्टी सेवन’ आणि आमच्याकडे मेणबत्या. बर ‘कसाब’सा एक सापडतो. झालं! त्याला ३१ कोटींचे ‘पॅकेज’. ज्यांनी पकडले त्या पोलिसांच्या घरी अजून साधी मदतही मिळत नाही. तो थुंकतो काय, हसतो काय. आणि आमची कुत्र्याच्या जातीची मिडिया दिवसभर तेच तेच वर्षानुवर्ष उगाळत बसते. Continue reading “कसं विसरायचे?”

‘मी’ आणि ‘ढ’ हे समानार्थी शब्द आहेत. शैक्षणिक आयुष्यात ‘ढ’ हीच एकमेव पदवी मिळाली. समस्त आठल्ये घराण्यात मी सोडून, बाकी सगळीकडे हुशारीचा सुकाळ आहे. माझी बहीणाबाई, शालेय जीवनात चुकूनही ऐंशी टक्यांच्या खाली आली नाही. बी.इ ला स्कॉलरशीप मिळवली. एम.इ नंतर आता पीएचडी करती आहे. माझे बंधुराज त्यांच्या शालेय जीवनात नवद्दीच्या घरात. पहिला क्रमांक त्याच्यासाठी कायमचं ‘राखीव’. माझी लहान बहिण चित्रकलेत पारंगत तर आहेच. पण अभ्यासात देखील सत्तरी नेहमीची. माझा लहान भाऊ एकपाठी. कला त्याच्या अंगातच आहे. तोही सत्तरीच्या खाली कधी अजून आलेला नाही. Continue reading “ढ”

आदर्श

प्रिय ‘सोनियाच्या अंगणातील’ फुलांनो, आयुष्यात एखादा तरी ‘आदर्श’ असावा. आता आमच्याही पिताश्रींनी ‘आदर्श घे’ असे अनेकदा सांगितले. पण आम्ही कधीही तसा ‘आदर्श’ घेतला नाही. पण आता सर्व सारासार आणि ‘अर्थ’पूर्ण विचार केला आहे. याआधी देशाचा विचार करतांना ‘अर्थ’ला हीन समजत होतो. कदाचित, तुम्हीही हे ‘पाप’ केले असेल. पण आता न्यूनगंड सोडा. उठा राष्ट्रवीर हो! सज्ज व्हा, आणि जमेल तितके, शक्य होईल तितका ‘शिष्टाचार’ करा. ‘यस वी क्यान’ अस कोणी तरी मुंबईत मध्यंतरी बोललेलं. हो! मी ‘राजा हिंदुस्तानी’चा आदर्श घ्यायचे ठरवले आहे. सतराशे कोटीचे ‘अर्थ’पूर्ण काम तमाम केले. पहा, याला म्हणतात ‘सो कलमाडी की आणि एक राजा की’. तसे या आदर्शवादी मायबाप सरकारने खरंच एक मोठा ‘आदर्श’ निर्माण केला आहे. सर्वच ‘आदर्श’ मंत्री लोकांचे सरकार आहे. Continue reading “आदर्श”

चुकाच चुका

काय चालू आहे यार माझे. नुसत्या चुकाच चुका घडत आहे. आता मी तिला कंपनीच्या आयडीवरून एक इमेल पाठवला. पाठवल्या नंतर चेक केल्यावर लक्षात आले की, त्यात मी माझा जीमेलचा आयडी सकट जसाच्या तसा इमेल फोरवर्ड केला गेला. हे अस रोजच झाल आहे. मागील आठवड्यात एका कंपनीच्या इंटरव्यूला जमणार नव्हते. तसा मी इमेल देखील पाठवला. पण चुकून दुसर्याच कंपनीला. यार! काय चालल आहे. चूक घडून गेल्यावर लक्षात येते. मागील वेळी चुकून मला एका मोठ्या कंपनीच्या एच आरने इंटरव्यूसाठी फोन केलेला. ती मला फ्रेमवर्क बद्दल विचारात होती. आणि मी मला आपला ‘येस’ करत बसलो. Continue reading “चुकाच चुका”

दिवस असा की

काय बोलावं अस झालं आहे. आजचा दिवस! सर्वात सुंदर दिवस. मला आता नाही रहावत. मी बोलून मोकळा होतो. मला खरंच, नाही आता कंट्रोल. खूप दिवसांनी सकाळी उठून पळायला गेलो. आवरून पहिल्या इंटरव्यूसाठी गेलो. या कंपन्या सुद्धा असले अर्धवट पत्ते देतात. दोन किमी पायपीट करावी लागली. कंपनी फार काही खास नव्हती. ते नेहमीप्रमाणे बराच वेळ बसून राहावे लागले. त्या कंपनीची एच आर ने दहा जणांमध्ये सुरवात माझ्यापासून केली. असो, सध्याच्या कंपनीची ‘महिमा’. आता पहिल्याच राउंडला एच आर कशी आली कुणास ठाऊक. बर ती ‘ताई’ जरा जास्तच करीत होते. काय बोलायचे आणि ही काय बोलत होती. मला म्हणाली ‘तुझ्यातील एक कमतरता सांगू का?’. आता मी ह्या ताईला ‘नाही’ अस का म्हणेन? मला म्हणाली, ‘तू शॉर्ट टेम्पर आहेस’. काय बाई होती, चेहरा पाहून चक्क ‘खोटे भविष्य’. मी नाही म्हटल्यावर, तीचा चेहरा पाहण्यासारखा झाला होता. Continue reading “दिवस असा की”